herkes dağınık bir şekilde oturmuş,sessizce öğretmen kürsüsüne benzeyen şeyin arkasında konuşan konuşmacıyı dinliyordu. setlerdeki zorluklardan,çalışma saatlerinin fazlalığından ve bunun gibi şeylerden bahsediyor,her nefes alma aralığındaysa konuşma sırasında sessizce dinlemeci olan ama en ufak bir boşlukta konuşmaya dahil olan abla atlıyor,bir iki kelime de o söylüyor,bu şekilde devam ediyordu toplantı.o sırada 
da üniversitedeki gibi basit bir sistemle bir kağıt ortada dolaşıyor ve gelenler isim,soyisim yazıp en şahşalı imzalarını atıyorlardı. biliyordum o kağıt er ya da geç bana da gelecek ve imza atmadan nasıl sıyrılacağım konusunda en ufak bir fikrim yoktu. çünkü ben bir yabancıydım.konuşan konuşmacı en nihayetinde sözü bitirmiş ve orada olanların fikirlerini alıyordu.o herşeye atlayan abla kaldığı yerden devam ediyor,biri söz alınca sanki göbekleri beraber kesilmiş gibi bir ahenkle ona eşlik ediyordu. sanırım herkeslen göbeği bir kesilmişti. o sırada bukete göz ucuylan baktım. olaya oldukça hakimdi. sanki o da benim gibi bir yabancı değil,buranın bir yerlisi gibi davranıyordu. yüzündeyse ”hay amuna koyam,neden kağıt kalem getirmedim,ne güzel not alırdım” gibisinden bir ifade vardı. toplantı bitmiş,kararlar alınmış,herkesin yüzünde mutlu bir ifade vardı. ben de imza atmaktan ”ben alttan alıyorum” diyip yırtamayacağımı anlayınca sahte bir isim,soyisimle imza atıp,”acaba başıma bir iş gelir mi lan” düşünçesiyle yanıp tutuşuyordum.
buket bana ”iyi oldu geldiğimiz,amma şey öğrendik değil mi? ” diye sordu. bense o sırada nokya 3310′uma bakıp içerde geçirdiğim süreyi hesap etmeklen meşguldüm. tam tamına 2 buçuk saattir içerdeydik. üniversitede hep sınavlara güzel bir asistan girmesini dilerdim.böylece ilk 10 dakikada sınavda hiçbirşey yapamadığımı anladıktan sonra,o ”ilk 45 dakika kimse çıkamaz” klişesindeki 45 dakikayı doldurmak için o güzel asistanlarla kesişirdim.
romantik ! Neyse hemen feysbukuma girdim.Arama şeysine hiç bu kadar heyecanla basmamıştım. Feysbuka Burcu yazınca 89bin adet sonuç çıkıyor. O da yaklaşık.Daha da fazla da feysbuk gözümü korkutmak istemiyor olsa gerek. Ama olsun, büyüdük diye kimse harçlık marçlık vermiyor zaten,bari Burcumu bulayım da biraz teslli olsun bana. Umarım Burcudur adı da. Orası da muamma yani.Ya feysbuku yoksa. Bu da ihtimal dahilindeydi ama o da olsundu anasını satayım. Bulacağım onu,kafaya koydum bir kez. Laz inadım da tuttu.Büyük bir azimle başladım ancak 12. sayfada sıkıldım. Benim laz inadım da bu kadardı anca. Köreltmişti böyük şehirde yaşamak ana değerlerimi.Bi şu koca burnum körelmedi şu büyük şehirde.Metrobüsün kapıları açılmıştı.O ana kadar oldukça konsantreydim.Daha önceden planlamış olduğum gibi gözüme kestirdiğim koltuğa,aynı avına atağa kalkan bir kaplan edasıyla saldırıyordum. Ama o da ne ? Gözüme kestirdiğim koltuk doluydu. Benden önce biri oturmuştu. Bu nasıl olurdu ? Daha ilk duraktı oysaki burası.
Sanırım şöför tanıdığı birini garajtan oturtmuştu oraya. Kafamda bir sürü soru işareti vardı.Bense bu şoku hemen atmalıydım üstümden.Geri dönme şansım yoktu. Eğer dönersem kapı suratıma kapanacak,bense geride kalanlara aynı sevgilisinden hüzünlü bir şekilde el sayrılarak ayrılan,trenden bakan o kişi gibi mazlum gözlerle bakacaktım. Hemen attım şoku üstümden ve yeni bir hedef seçip başka bir koltuğa yöneldim. Geride kaç kişiyi savurduğumu hatırlamıyorum. Ama bunu yapmazsam o savrulanlardan biri ben olacaktım !
Son Yorumlar